Nog acht dagen vanaf het moment van schrijven, dan is het herfst.
Ik merk het volop om me heen.

Het weer wordt al wat minder lekker, ik begroet wat vaker een regendruppel op mijn gezicht en niet te vergeten, minder insecten in huis! Langzaam zullen er straks meer appelen in de winkels gaan liggen, andere recepten zullen verschijnen in de tijdschriften en nog even en we kunnen die kastanjekunst die ik in mijn blog benoemde weer gaan maken! 

Denk niet dat ik niet geniet van het zomerse weer! Alles tot aan de vijfentwintig graden vind ik héérlijk! Daarna krijg ik het moeilijk. Ik zal vast niet de enige zijn die niet op het strand gaat liggen met dertig graden! Ik moet er niet aan denken, brrr. 

September. Het is er bijna, de nazomer die we de prachtige titel 'herfst' mogen geven.

Ongetwijfeld zitten er nog prachtige zonnige dagen in deze maand, maar vandaag wil ik vast even kijken naar de prachtige herfstdagen die we zullen krijgen.

Ik vroeg me dus vanmorgen af (het is 06.05 op moment van schrijven), waarom hou ik zo van de herfst en winter?

Maar toen ik de handelingen deed die ik elke donkere ochtend doe, wist ik het antwoord: het is knus.

De herfst en winter zijn knus, het zijn dagen die je zélf warm moet maken. 
Zo heb ik vanmorgen mijn zelfgemaakte kaarsen aangestoken, de gordijnen open gedaan zodat ik naar de zonsopgang (zodra ze zich aandient) kan kijken en ik heb de lampjesslingers in mijn huis aangestoken. En één lamp, omdat het licht van mijn laptop anders toch wat heftig is. Ik maakte een kopje thee uit mijn Tinkerbell mok en ik ging zitten voor mijn laptop met bordenvol inspiratie.

Ik denk bij de herfst aan zo veel dingen die eigenlijk allemaal met knusheid en warmte geassocieerd kunnen worden:

Warme laarzen die je kuiten omarmen
De kleur bruin, in verschillende tinten

De kleur oranje, in verschillende tinten
De bomen die zo prachtig kleuren

Thee

Alles met kaneel er in! 

Kaarsjes aan
Appeltaart (vers!)

Hoofdbedekking, zoals sierlijke mutsen en van die vrouwelijke caps, die een beetje Engels aandoen

Gilmore girls! 

Halloween (ja écht! Wie gaat er net als ik op 31 oktober The Nightmare Before Christmas kijken, in bijpassende - ja echt- pyjama, met bijpassende mok, die ik dit jaar van mijn vriendin in Disneyland heb gekregen!)

Pompoenen
Kastanjes

De geur van de bomen

Eekhoorntjes
Egeltjes

Als ik dit lijstje zo lees, weet ik dat ik al deze dingen met knusheid associeer omdat mijn jeugd heel knus geweest is en mijn moeder het altijd zo knus maakte als ik van school thuis kwam. We gingen kastanjes zoeken en er was altijd thee. Wanneer Sinterklaas in het land was, kregen we thee met pepernoten. Ik geloof zelfs dat het precies vijf pepernoten waren!

Wat voor mooie herinneringen heb jij aan de herfst? 

Liefs 

stories: een rondje bloemen

Afgelopen woensdag had ik via Too Good To Go een bloemenpakket(!) besteld, waar je voor vijf euro een aantal bloemen kan redden bij een bloemist of tuincentrum. In zo'n pakket zitten dan bloemen ter waarde van zo'n vijftien euro. Dat is best een mooie deal!

Het was warm woensdag, een graad of 31, veel te warm naar mijn maatstaven, en ik ging even naar het tuincentrum om mijn bloemen op te halen.
Ik had een witte jumpsuit aan met blauwe strepen, lange broekspijpen en dunne bandjes. Ook had ik een rieten mand mee om de bloemen in te doen. 

Eenmaal binnen in het tuincentrum liet ik de app zien en ging de dame de bloemen voor me halen.

En dat was me toch een groot pak bloemen!

Ik kreeg drie grote bossen met gladiolen (prachtige bloemen) en twee bossen met andere bloemen. 
Dit zou absoluut niet in mijn mand gaan passen, laat staan in al mijn vazen.

Na het tuincentrum ging ik nog snel even wat inslaan voor de herfst. Er zit naast het tuincentrum namelijk een winkeltje waar ze heel goedkoop kaneelstokjes (heerlijk in de chocolademelk!) en steranijs verkopen (heb je dat wel eens gedronken met gember en in een hete sinaasappeldrank? Je weet niet wat je proeft) 

Eenmaal thuis zocht ik voor de zekerheid nog even op of de vijf bossen bloemen geschikt zijn om te houden met katten.
Het teleurstellende antwoord: nee. Geen van de bloemen was geschikt om neer te zetten als je katten hebt, omdat ze allemaal giftig kunnen zijn.
Aangezien ik twee katjes heb, die graag knabbelen op bloemen, kan ik dat risico niet nemen.

Ik besloot alle bloemen weg te geven
Eerst ging ik naar de buurvrouw, die wilde graag drie gladiolen hebben.
Daarna was de overbuurvrouw aan de beurt, haar kon ik blij maken met de rest van de eerste bos gladiolen en een bos roze bloemen, die ze later aan haar dochter en schoonzoon zou schenken. 

Vervolgens ging ik naar onze oudste buurtbewoner van 92(!), ook haar kon ik blij maken met een grote bos gladiolen én een praatje. Ze is alleen en heeft niet altijd even veel aanspraak meer, dus de buurt doet op deze manier graag iets terug voor haar.
De volgende bos gladiolen ging naar de hondenoppas van andere buren, ik zag hem wandelen en besloot hem ook een bos te geven! Dat vond hij heel leuk. "Die zijn voor mijn vrouw!" 
Toen was er nog één bos bloemen en een paar losse gladiolen over, en die gingen naar de buurman die altijd een praatje maakt of iets grappigs doet als ik langs loop. 

Zo heeft bijna de hele buurt een rondje bloemen gehad, en iedereen stuurde me daarna foto's van hoe gezellig het stond.

De overbuurvrouw had zelfs bij de roze bloemen nog hortensia's uit haar eigen tuin gehaald om er bij te stoppen.
Het resultaat daarvan was verbluffend mooi! 

Dus wil jij eens iets liefs doen voor je buren? Breng ze dan eens een (too good to go) bloemetje!

Liefs

stories: een heerlijke ochtend

Een heerlijke ochtend, dat is iets wat niet iedereen elke dag heeft.
Nu heb ik het geluk dat wanneer ik werken moet, ik vaak pas in de middag aan de slag hoef, waardoor ik 's ochtends tijd heb om rustig een matcha latte te maken en in mijn kimono plaats te nemen op een stoel of bank en dan lekker te gaan lezen.

Vanmorgen was ongeveer zo'n ochtend. Ik ben vandaag vrij en ik mag straks een groot item op mijn summer glow up list afstrepen: ik ga namelijk eindelijk naar de kapper toe.
De laatste keer dat ik mijn haar heb laten verven was in februari. Nu heb ik geen last van uitgroei omdat het bijna dezelfde kleur is, maar wel is de kleur een stuk valer geworden door de zon en ook zijn er een stuk meer grijze haren bij gekomen die ik op mijn leeftijd (ik ben een millenial) nog niet hoef te zien.

Je snapt misschien dat het innerlijke kind in mij daardoor sinds zes uur wakker was, dus ik kroop mijn bed uit, knuffelde mijn huisdieren en ik deed de kaarsen aan. Daarna trok ik mijn kimono aan en ging ik matcha maken.
Matcha is echt iets waar ik graag de tijd voor neem. Kort geleden heb ik geleerd hoe je matcha moet maken: een theelepeltje in water dat max zo'n 60 ml en 80 graden is en daarna, als het goed gemixt is, mag de rijstmelk (of andere melk) er door. Dan heb je nog maar een klein beetje suiker nodig om het iets te zoeten als je dat wil.

Echter wilde ik vanmorgen gaan schrijven, over deze fijne ochtend waarop ik lichte kriebels in mijn buik voel.
Mijn lieve kat had andere plannen: elke keer dat ik achter mijn laptop kruip, komt hij er voor zitten of liggen.

Als ik dan te veel aandacht aan mijn laptop geef en te weinig aan hem, wordt hij boos en gaat hij me bijten. 

Interessant genoeg vindt hij een boek dan weer niet erg! Hij vindt het heerlijk als hij bij me zit en ik aan het lezen ben.

En ik zeg je, mijn andere kat geeft ook een soort blik naar me als ik op mijn telefoon bezig ben terwijl hij met me aan het knuffelen is. Dat is natuurlijk meteen een prachtige les: een dier is slechts een deel van jouw leven bij je, maar jij bent hun hele leven bij hen, des te belangrijker is het om ze elk beetje liefde te geven! 

Goed, een kort verhaal dit keer.

Liefs

stories: een lepeltje tevredenheid

Tevredenheid, voor mij is dat gewoon oké zijn met een bepaalde situatie, maar het is soms moeilijk te vinden als je minder goed in je vel zit.
Toen ik gisteren aan het fietsen was, hing er een warmte in de lucht. Met die warmte hing er ook een geur van vers gekookt eten in de lucht en ik zag twee jochies fietsen. Ik voelde me tevreden. 

Het gevoel van tevredenheid heb ik lang niet altijd, omdat ik me soms ook betrap op dat ik meer wil, terwijl ik eigenlijk genoeg heb, of dat ik bozig ben, zonder reden.
Maar ook voelen de energieën van andere mensen niet meer tevreden. Mensen zijn vaak boos, verdrietig of gesloten, terwijl we als we een beetje meer samen zouden zijn, waarschijnlijk die energieën zouden kunnen verminderen. 

In alle eerlijkheid heb ik het idee dat men steeds meer geprogrammeerd wordt, er is zo veel boosheid en onbegrip in de wereld voor de dingen die niet in ons straatje lijken te passen, er zijn oorlogen en zoals Vanessa Carlton mooi zingt 'there are heroes and thieves at my door', in het gelijknamige nummer 'heroes and thieves'.
Daar heeft ze wel een punt. 

Tevredenheid is niet per definitie meer normaal. We leven in een maatschappij waar consuminderen niet genormaliseerd wordt, we kopen steeds meer en blijven steeds minder bij dat wat we nodig hebben. Van die nieuwe producten wordt de marketing zo gedaan, dat het líjkt alsof we het nodig hebben. Boosheid wordt naar mijn idee gevoed door het nieuws, en televisieprogramma's gaan vooral in op sensatie, vreemdgaan en burenruzies, in plaats van 'komkommertijdnieuws'. Tijdschriften vertellen je over de nieuwe "must have", wat je het gevoel kan geven dat je niet goed bent zonder. Afslanktips krijg je natuurlijk ook, net als 'koop deze accessoire om geen hoofdpijn meer te hebben' en dan heb ik social media nog niet genoemd waar de nieuwste levensgevaarlijke challenges op rond gaan, die kinderen voor een onbekend publiek dansjes laten doen (eh ouders, waar zijn jullie!?) en apps waar je iedereen foto's kan sturen, zonder diegene per se te kennen.

Je herkent het vast wel.

Mijn blog probeert een tegenbeweging te zijn, positief, eerlijk, vrolijk, gemeend en ik zal je nooit afslanktips geven, vertellen dat je moet gaan sporten of gezond moet gaan eten, want daar ben ik hier niet voor. 
Dus even terug naar tevredenheid, ga bij jezelf eens na wanneer jij tevreden bent. Niet vrolijk, niet blij, maar gewoon, wanneer je dat gevoel hebt van "het is goed zo". Documenteer het eens voor jezelf, wanneer ben jij gewoon tevreden en wat is er nodig voor jou om gewoon lekker tevreden te zijn en blijven?

Liefs

stories: opkomen voor jezelf, want je bent het waard

Opkomen voor jezelf.

Voor mij is het een van de moeilijkste dingen om te doen.  Voor ieder ander persoon van wie ik hou kan ik zó opkomen, daar heb ik geen problemen mee, maar op persoonlijk gebied vind ik dat toch erg spannend. 

Een goede vriendin van me afgelopen vrijdag zei, onder het genot van een drankje op haar dakterras, iets over dat ik meer voor mezelf moet gaan opkomen. Die opmerking kwam voort uit een reeks gebeurtenissen waar ik over vertelde, waarbij ik vergeten werd, of waarbij er bewust geen rekening met me gehouden werd. Ik heb namelijk een ziekte waarbij ik een aantal dingen niet kan eten, en niet iedereen snapt of wíl snappen wat ik dan niet kan eten. En geloof het of niet, maar sommige van die mensen zouden waarschijnlijk nog beledigd zijn dat ik dit hier zo typ- zonder enige namen te noemen.

Het is niet zo moeilijk, tenzij je er voor kiest om het moeilijk te maken. 

Echter is haar opmerking me wel bij gebleven, want..

Gisteren was ik uit eten met mijn ouders om wat te vieren, en uiteraard was dat bij een restaurant waar ik vaker ben geweest zodat ik weet dat ik er zorgeloos uit eten kan, zonder me zorgen te moeten maken om mijn allergieën. 

Één item van dat menu werd gepresenteerd als 'zoutloos'. Daar schrok ik van, want ik kan gewoon zout eten, het ging juist om een ander specifiek (niet altijd zichtbaar) iets. Ik vroeg er nog even naar, of het wel klopte, waarop de ober het eten weer meenam. Nog geen minuut later kwam hij terug met het eten en presenteerde het als allergeenvrij.

Mijn moeder, die dezelfde allergieën heeft, keek me aan en zei 'durf jij dit nog te eten? Hij was te snel terug, ik vertrouw het niet'. 
En zo zaten we daar te smoezen, en beiden durfden we niet meer te eten van wat de ober net gebracht had.

En tóen klikte het: ik hoef mezelf niet weg te cijferen. Ik hoef niet bang te zijn voor de reactie van een ander, want ik kan voor mezelf zorgen en mezelf beschermen.

Een andere ober kwam langs om ons 'eet smakelijk' te wensen, waarop ik om te stoppen met mezelf weg te cijferen.

'Mag ik wat vragen?', en ik legde de situatie uit. Ik vertelde dat zowel ik als mijn moeder erg ziek kunnen worden als het eten niet goed allergeenvrij is, en dat we het niet zeker weten of we dit item konden vertrouwen. We benoemden er bij dat de ober net even te snel terug was, dus dat als het kan, we liever wat nieuws kregen.

Gelukkig snapte onze ober het, nam ze het eten mee en bracht ze tien minuten later een verse nieuwe portie.
Ik hoorde haar tegen de andere ober zeggen dat dat zo niet kan, en hij zei dat hij zich versproken had en dat het wel degelijk allergeenvrij is. Toen voelde ik me schuldig, maar ik bedacht me later dat ik me om iets wat ik voor mijn eigen veiligheid doe, me niet schuldig hoef te voelen. Ik ben immers diegene die ziek wordt, als het verkeerd gaat. 

De moraal van dit verhaal: jij (ik, wij) doen er toe.
Jouw wensen doen er toe, en er mag naar je geluisterd worden en je mag gehoord worden.
Je hoeft jezelf niet weg te cijferen als je door ervaringen geleerd hebt dat dat soms het makkelijkste is om te doen. Er is niks mis met makkelijk, maar je verdient meer dan dat als het om jezelf gaat. 

De ervaringen hebben mij geleerd dat als ik mezelf wegcijfer, ik de enige ben die gekwetst word en dat de rest lekker (zonder mij) door kan gaan en ik geen last ben. En dat moet stoppen!

Dus, zeg tegen jezelf, en herhaal het elke dag, dat je er toe doet, dat jouw gevoelens er toe doen en dat je jezelf moet laten horen. 

Liefs! 

stories: een summer glow up list maken

Een summer glow up, hoe fijn klinkt dat?

Waar veel mensen in de winter lekker in hun holletje willen terugtrekken met een dekentje, kaarsjes en een kopje chocolademelk, is de zomer voor mijn gevoel de tijd waarin iedereen naar buiten komt, klaar om het leven te omarmen.
Bloemen worden op tafel gezet, vrolijke muziek afgespeeld en de lange avonden zijn vaak gevuld met gelach en gezelligheid.

Dat wil ik ook! 

Dus om me dat gevoel te geven (want ik lig graag om 9 uur 's avonds in bed), heb ik besloten om deze lijst te maken voor mezelf. 
Ik draag namelijk graag mijn pyjama of oude kleding als ik thuis ben of vrij ben, en laten we eerlijk zijn, daar wil niemand naast wakker worden of mee gezien worden. En als ik heel eerlijk ben, helpt het niet mee om in de spiegel te kijken terwijl ik er zo uit zie, hoe comfortabel het ook is.

Deze lijst is dan ook geen lijst zoals mijn maandlijst van juli, maar een lijst met dingen die ik op mijn eigen momenten moet doen, en dingen waar ik naartoe werk. 

Er staan ook wat glimmers in. Een glimmer is iets wat voor iedereen anders kan zijn, maar dat zijn dingen of momenten in het leven waar je blij van wordt. Voor mij zijn dat bijvoorbeeld hortensia's in een vaas op tafel, kaarsen aan als ik aan het koken ben of Franse muziek luisteren in de ochtend, maar ook is het een glimmer voor mij om een vlinder te zien! 

Geniet van mijn lijst, neem hem over en vul hem vooral aan met je eigen glow ups! 
Ik werk tot ergens in september aan de ideeën in deze lijst, doe je mee?

Mijn summer glow up list vind je hier

stories: FOMO wordt JOMO

Ben je bekend met de term FOMO?
Als je tussen milennial en generatie X in zit, ken je het ongetwijfeld!

FOMO is een afkorting voor het Engelse: 'fear of missing out', iets waar vooral de jongere generatie last van heeft.
Het wil eigenlijk zeggen dat je last hebt van de angst om dingen te missen.

Social media speelt hier bewust en onbewust een gigantische rol in, want tegenwoordig zijn er maar weinig mensen die dingen níet online zetten.
De FOMO slaat vooral toe wanneer er mensen continue dingen delen en je deze dingen wil blijven lezen, en je dan jouw eigen leven daarmee gaat vergelijken. Je denkt dan dat je iets mist, als je niet op social media zit, en je kunt gaan vergelijken met wat een leuk leven iemand heeft. 
Steeds minder vertellen we dingen aan elkaar, en steeds vaker mag je leuk of verdrietig nieuws terug lezen op snapchat, instagram, tiktok of facebook, want alles voor de likes lijkt een veelvoorkomende mantra.

Ik probeer nu bezig te gaan met JOMO, 'the joy of missing out', en ik wil je uitnodigen om mee te doen!

Ik had niet veel social media, alleen facebook en instagram, maar dat is eigenlijk genoeg om een hele dag te vergooien met het kijken van filmpjes. Die algoritmes doen goed hun werk, als je een uur later op de klok kijkt en denkt 'ai..'.

JOMO dus, ik zit nu sinds juni niet meer op social media, en ik heb veel meer rust.
's Ochtends open ik nog steeds wel mijn telefoon voor mijn whatsapp-berichten (waarvan ik ze bijna allemaal gearchiveerd heb, waardoor ik geen meldingen krijg, behalve van de mensen van wie ik kies om meldingen te krijgen), maar ik probeer ook meer bezig te zijn met apps die goed zijn voor mijn brein:

FINCH - Apricot is mijn maatje, mijn digitale maatje. Finch is een zelfhulp app, waarbij je jezelf simpele doelen stelt. 
Het is een app die door psychologen gemaakt is. Elke dag zorg je voor jouw vogeltje (de mijne heet dus Apricot en is een meisje!) en dan groeit je vogeltje van ei tot volwassen diertje, en hij of zij checkt elke dag bij je in, stelt je vragen en hij of zij kan je ook helpen met je persoonlijke of dagelijkse doelen. Er is zelfs een check in of een ABC-grounding voor wanneer je je niet goed voelt. 

Neem écht eens een kijkje, het is mijn favoriete app en ik heb deze app intussen al langer dan drie jaar. 

WORDFEUD - je brein gebruiken, ook zoiets fijns. 
Lekker ouderwets scrabbelen tegen (on)bekenden. 

DUOLINGO - MAIS OUI! Lekker je brein gebruiken en een mooie nieuwe taal leren.
Ik ben mijn Frans aan het ophalen, je l'adore! 

Door JOMO als mijn doel, ben ik veel bewuster gaan leven.
Zo sta ik als ik op de bus of trein wacht, te kijken naar wat er om me heen gebeurt, in plaats van dat ik naar mijn scherm kijk.
Zo zag ik laatst allemaal muisjes en ratjes rondlopen bij het treinstation, of een zwerm spreeuwen dansen door de lucht. Dat zijn gouden momenten in het leven die je mist als je met je neus naar beneden staat. 

Geen social media meer, iets meer brein-apps voor mij en nu vooral heel veel JOMO!

Liefs! 

stories: the glow up list uitleg

Het was eind september en ik was aan het werk achter mijn laptop, ergens op kantoor.
Goed voelde ik me niet, ik was net terug van vakantie en had tijdens de vakantie gemerkt dat ik niet lekker in mijn vel zat, en dat er misschien zelfs een overspannenheid op de loer lag. (Dat deze eigenlijk al aangeklopt had, laat ik even achterwege)

Ik merkte dat ik na werk geen energie meer had om iets te doen, geen zin, geen puf, en dat ik op vrijdag mezelf dwong om extra te genieten omdat ik op dinsdag alweer aan het werk moest. Dán gaat er dus iets mis.

Met het 'extra genieten' in mijn hoofd, pakte ik de agenda voor oktober er bij.
Veel plannen na werk of voor in de weekenden had ik niet, dus ik mocht mezelf best even een boost geven besloot ik.
 Via Pinterest kwam ik op het idee om een lijstje te maken. Op Pinterest kun je een hele hoop lijstjes vinden, maar ze voldeden gewoon niet aan mijn wensen.

Ik zei tegen mezelf dat ik elke dag iets wilde gaan doen, en of dat nou een film kijken was, eindelijk eens naar de kapper gaan of naar een boerderij gaan om pompoenen te kopen, dat maakte niet uit. In mijn agenda besloot ik elke dag iets te plannen, maar al gauw kwam ik er achter dat dát niet werkt.

De reden dat het niet werkt, is omdat je de ene dag meer energie hebt dan de andere dag, en daarop veranderen per dag ook jouw behoeftes. Waar je de ene dag kunt gaan wandelen op het strand, wil je de andere dag misschien gewoon lekker met kaarsen en een dekentje op de bank kruipen. 

Ik kocht daarom stickers, canvassen en gekleurde fineliners en ik ging aan de gang met een lijstje.

Zo op het canvas zag het er een stuk beter uit dan dag voor dag precies gepland in mijn agenda.
Voor elke activiteit stond een klein vierkantje, waarin ik de activiteit kon afkruisen, en ik leukte het lijstje op met stickers. De lijst kwam te hangen op een plek waar ik hem goed kon zien, zodat ik onmogelijk kon vergeten om elke dag even met mijn doelen bezig te zijn.  

Dat was oktober. Ik stopte eind oktober met werken en eigenlijk was daarmee the glow up list geboren. 

En zo geschiedde het, dat ik op een dag besloot om een website te starten, zodat ik anderen kan helpen met hun glow up. 

the glow up list richt zich dan ook op een breed scala aan onderwerpen, waaronder gevoelens, herstel, zelfvertrouwen en persoonlijke stijl. Verwacht lijstjes die je aanmoedigen om leuke, mentale of gezonde activiteiten te ondernemen binnen- én buitenshuis, en deze zijn natuurlijk ook op de periode van het jaar afgestemd. 

Wel zijn er wat basisprincipes van the glow up list, die ik aan iedere lezer mee wil geven.

Een glow up is voor mij namelijk niet per se een nieuwe garderobe of naar de kapper gaan.

De basisprincipes van the glow up list:

1. Alleen maar positieve woorden over jezelf

2. Rust is goud waard, neem je rust en gun jezelf die rust.

3. Ik mag mezelf alles gunnen wat ik nodig heb, zolang ik het maar echt nodig heb, zoals een middagdutje, een bosje bloemen, of twee kroketten op brood als avondeten

4. Elke ochtend en avond verzorg ik mijn gezicht en hals, want mijn lichaam moet nog langer mee

5. Mysterie, een heel klein beetje maar, is goud waard.