zijn

  Vanmorgen zat ik op de bank, met mijn lieve kat naast me, zijn pootje op mijn voet, en hij zat heerlijk te purren.  
Een intens tevreden en genietend diertje zag ik naast me zitten, en zelf genoot ik ook. 

Ik genoot van een hele hoop dingen. Ik genoot van hem, natuurlijk, ik genoot van de meditatiemuziek die ik luisterde, van mijn twee caviaatjes die lekker in hun hokje zitten te pruttelen, van mijn andere kat die wakend naar me zat te kijken. En ook genoot ik van de koude frisse wind die via het raam dat op een kier staat naar binnen komt. Het is winter, heerlijk. 

Ik denk even terug aan gisteren. 
Toen ik terug liep van werk naar huis, viel ik, voor de tweede keer in een paar dagen. Bij de eerste keer blesseerde ik mezelf flink, ik moet nog een foto laten maken van een bot in mijn hand waar ze pas na een dag of tien een breuk op kunnen zien, dus die hand zit in een brace. Gisteren viel ik en maakte mijn knie daarbij een mooie hoek, waardoor ik 's avonds wat last had van mijn knie. 
Toen ik thuis kwam, zei ik nog grappend dat ik bingo had, omdat ik nu twee keer gevallen ben door het winterse weer en wat mij betreft is daarmee de bingokaart vol. 
Ik ging op de bank zitten met mijn moeder, om even lekker bij te praten. Mijn moeder zei dat dit het eerste jaar is dat ze zich niet zo gehaast in het seizoen voelt. Ze zei het niet letterlijk zo, ik vertaal dit vrij vanuit haar woorden, omdat ik het idee heb dat dat precies is wat ze bedoelde. 

Na ons gesprek ging ik in bad. Ik gooide er een flinke hoeveelheid magnesium in en van Dr. Bronners nog pepermuntdouchegel. Mijn bad rook heerlijk winterfris en het was ook heel fijn om mijn pijnlijke been en pols even de rust te geven. 
En in bad zat ik te denken over die rust. En ik vogelde het uit. 

Wabt waarom kunnen veel mensen geen genoegen nemen met de seizoenen? 
Het antwoord bleek makkelijk te zijn.

We krijgen geen rust, we worden doorgeduwd, alsof ons ritme is omgezet. 
In de zomer vertragen veel mensen, terwijl de natuur in de zomer juist piekt en versneld. Ook in de winter is het omgekeerd, dan willen we snel snel snel, terwijl de natuur ons (en nu letterlijk door de sneeuw) toeroept: doe maar even rustig aan. 

En dan komt het, misschien wel het ergste van allemaal. 

De winkels duwen ons in dit regime als je het mij vraagt. 
Laat een winkel, laten we even bijvoorbeeld de Wibra en Action nemen, je echt goed genieten van het seizoen? 
Als je het mij vraagt, is het antwoord nee. Laat ik het je zo zeggen: ik kon in augustus al een kerstkussen kopen, waardoor ik al zin kreeg in kerstmis en in de winter. 

Het was volop zomer nog, en toch vonden de winkels al dat we met kerst bezig mochten gaan. In oktober was ik nog in de Intratuin in Duiven voor de kerstmarkt, terwijl het nét herfst was. 

En nu zijn de eerste paaseitjes al weer te vinden in de winkels. 

Daar gaat toch iets heel erg mis? 
En dan vraagt de mens zich af waarom het leven soms zo snel en gestrest aanvoelt. 
We hebben natuurlijk bijna allemaal de apps zoals whatsapp, waardoor je soms het gevoel kan hebben dat je snel moet antwoorden. Maar dat kan ook enorm tegen je werken. Ik heb wel eens een avond waarop ik 'offline' ga, natuurlijk niet echt, want vaak zit ik wel gewoon nog een beetje een filmpje te kijken, maar dan besluit ik om even niet te appen en om even niet beschikbaar te zijn en ik kan je eerlijk zeggen dat dat eigenlijk de beste avonden zijn, omdat je dan gewoon even kunt zijn, en dat is zo ontzettend waardevol in een tijd die toch zo gehaast lijkt te zijn.
Misschien kunnen we met zijn allen even besluiten om gewoon te zijn. Zijn wie we zijn, wat we zijn, hoe we zijn, en zijn zelf.

Op wat voor manieren kun jij goed zijn?

Liefs,

Lotte