Aanraking, het zoete, tintelende gevoel van bijvoorbeeld een hand die op je schouder gelegd wordt.
Het gevoel van vingertoppen die langzaam in elkaar verstrengelen, of een hand op je been, die zachtjes op en neer wrijft, of voeten die elkaar warm wrijven in een koud bed.
Handen vasthouden.
Allemaal prachtige vormen van aanrakingen die je jezelf wat vaker zou mogen gunnen.
Aanraking is een krachtig medium, en daar wil ik het vanuit de diepste kernen in mij met je over hebben.
Ik ga een rare vraag stellen, die je precies mag interpreteren zoals ik hem stel: raak jij jezelf genoeg aan?
Laten we even uitweiden hierover.
Ieder mens heeft een bepaalde mate van aanraking, physical touch, nodig.
Bij de één is die nood hoger dan bij de ander. En ik denk, omdat "jezelf aanraken" vaak met iets anders wordt geassocieerd, dat er weinig over gepraat wordt.
Ik neem je mee in mijn gedachtegang.
Ik betrapte mezelf er in november op, dat ik tijdens het werken mijn hand een paar keer op mijn zij legde.
Daarna ging ik er serieus op letten, waarom deed ik dat én wat deed het met mij?
Het voelde prettig, ik voelde mijn eigen lichaam even en het voelde niet vervelend.
Daarna merkte ik dat ik steeds vaker bewust mezelf opzocht, bijvoorbeeld door even mijn eigen handen vast te houden, of mijn voeten tegen elkaar aan te wrijven als ik koude voeten had.
Even mezelf over mijn wangen aaien, zoals je bij je slapende kat ook kan doen als liefkozing.
Waarom doen we dat niet zo bij onszelf?
Zoals je weet ben ik sinds november veel meer bezig met mindfulness, maar ook met dankbaarheid en waardering voor mijn lichaam.
Mijn lichaam voelt zich volgens mij niet altijd even gewaardeerd en dat komt doordat wij een rare band hebben.
Lang heb ik mijn lichaam niet vertrouwd, omdat ik altijd wel ergens last van had.
Dat had een reden en toen ik daar achter kwam, ging het wat beter. Een verstoorde band met eten bleef, al lijkt het nu wel aardig onder controle. Ik heb geen eetstoornis, maar wel een stoornis rondom eten. Ontbijt lukt me soms niet, terwijl het zo belangrijk is dat ik mijn lichaam juist goed voed, omdat ze het nodig heeft en omdat ik het nodig heb. Het zelfde heb ik met lunchen, zeker als ik een onregelmatige dienst draai. Avondeten lukt me altijd, en een snack na het avondeten gaat er ook altijd wel in.
In november kreeg ik het inzicht dat ik mijn lijf niet vertrouwde, en toen kon ik er aan gaan werken.
Van niet vertrouwen naar meer luisteren, dat leek me een goede zet.
Zodoende de yoga, het oefenen met mindfulness, het glow up journal dat ik in een eerdere blog noemde, noem het maar op.
Ik wil ook tegen iedereen zeggen dat je jezelf aanraking mag gunnen, dat je hand in hand mag staan met jezelf. Dat je jezelf mag knuffelen, dat je je lichaam mag zeggen 'dankjewel dat jij er elke dag voor me bent'.
Eer jezelf en je lichaam, je bent het zo waard.
Liefs,
Lotte
Reactie plaatsen
Reacties