wanneer het eind en het begin elkaar kruisen, editie '25 - deel III: die laatste dag van het jaar

De laatste dag van het jaar.

Wanneer het einde en het begin elkaar kruisen, nu komt het al voor een deel samen en wordt het al een klein beetje uitgelegd aan je. 

Ik raad je aan, als je tijd en zin hebt, om eerst deel I en deel II te lezen, het lijken "shoplogs", maar er zit zo veel meer achter dan wat ik heb gekocht. Dit is een verhaal over groei, over persoonlijke groei, iets wat ik in de laatste twee kwartalen van 2025 enorm heb meegemaakt en iets wat ik misschien nu pas, in 2026, echt besef.

Op de laatste dag van het jaar besluit ik voor het eerst mijn mooie ketting met rozenkwarts te dragen.
Ik ben nog niet eens een dag terug uit Zeeland of ik moet weer werken. Mijn zes dagen 'vakantie' zijn minder fijn uitgepakt dan ik had gewild, door het onverwachte vierdaagse bezoek dat ik in Zeeland gebracht heb. Het was nodig, een familiegebeuren, maar niet per se leuk. 

Ik maak me klaar voor werk, ik doe geen make-up op, want daar heb ik geen zin in. Ik vind het prima om zonder make-up een dag door te brengen, ik draag al niet veel make-up, maar ik kan prima zonder. 

Mijn ketting hangt om mijn nek, ik doe mijn horloge aan en ik glimlach naar mezelf in de spiegel. Ik zie er moe uit, ik heb wallen, maar toch vind ik dat ik er ook goed uit zie. Ik ben tevreden met wie ik ben.

 Dan ga ik naar werk, op de fiets, zoals altijd.

Mijn ouders waarschuwen me dat ik moet oppassen omdat het glad is, en ik zet die waarschuwing voort naar anderen. Als ik bij werk ben aangekomen, rem ik af en wil ik mijn voet op de grond plaatsen.

Dat gaat fout en ik val. Ik vang mezelf op met mijn hand, waardoor ik een klap op mijn pols krijg. 
Even lig ik gedesoriënteerd onder mijn fiets. Ik zie wat mensen langslopen die wel kijken en snel weer weg kijken (wat is dat toch?)

Natuurlijk raap ik mezelf bij elkaar, hijs ik mijn fiets overeind en zoek ik mijn spullen bij elkaar, die overal om me heen liggen. Er ligt een telefoon, een reep die ik als ontbijt had meegenomen omdat ik me 's ochtends te misselijk voelde  voor ontbijt, een etui en nog wat andere spullen. Pas als ik mijn fiets overeind zet en even bij kom, voel ik een pijn in mijn pols. Ik herken dit van een motorongeluk jaren geleden, toen gleden we ook weg en daar brak ik een botje in mijn pols, en dat voelde ik pas later toen ik de motor overeind gehesen had. Wat adrenaline wel niet kan doen, he! 

Ik zet mijn fiets op slot en loop naar binnen en ik ga aan het werk.
Een uur nadat ik aan het werk ben gegaan, besluit ik dat de pijn toch wel erg vervelend is en ik bel mijn huisarts. Die blijkt met vakantie, dus ik moet een andere huisarts bellen als het spoed is. Dát weet ik alleen niet, dus ik bel en ik laat Désirée, de assistente, bepalen of het spoed is. 'Kom vanmiddag om half vier maar langs', besluit ze. 

De huisarts denkt dat het gebroken is, omdat er sprake is van contactpijn en wat andere symptomen. Ze stuurt me door naar het ziekenhuis. We moeten snel zijn, want omdat het 31 december is, gaat de röntgenafdeling om half vijf dicht. Nog net op tijd stap ik naar binnen en mag ik mooi lachen voor de camera (grapje). 
Op de foto's blijkt dat de zichtbare botjes niet gebroken zijn, maar het vermoeden ligt daar dat het botje dat minder goed zichtbaar is, een scheur of breukje heeft. Ik moet over tien dagen terugkomen voor een nieuwe foto, want dan is een breuk in dat botje pas zichtbaar op de foto. Na de foto mag ik door naar de spoedeisende hulp, die bomvol zit. 
Na ongeveer een kwartier word ik geroepen door een verpleger, die even een kort gesprek wil: wat is er gebeurd, hoe is het gebeurd, waar heb je pijn, etc.' zodat hij je kan inplannen bij de juiste persoon. Een chirurg, in mijn geval. 

Wanneer hij vraagt of ik paracetamol heb genomen, begin ik te huilen en komt er even een verhaal uit.
Het komt er op neer dat ik twee pillen aleve heb genomen, omdat ik natuurlijk ook net ongesteld ben, al de hele dag hoofdpijn heb, dat ik al dagen stress heb en ga nog even zo door. Hij kijkt me aan en maakt een vreemde beweging, waarvan ik sterk het gevoel heb dat hij me een knuffel wil geven. Hij pakt mijn pijnlijke hand en knijpt in mijn vingers, waarop hij ook mijn andere hand pakt en hetzelfde doet. Je ziet een verschil in reactie op de hand. We spreken nog even en hij waarschuwt me dat het een paar uur kan duren voor ik geholpen word, omdat de SEH bomvol zit.

Echter word ik een kwartier later geroepen, net als ik mijn ouders naar huis wil sturen zodat zij gewoon rustig kunnen eten en het huis er bewoond uit kunnen laten zien. Ik mag met de chirurg mee, die gaat beoordelen of er meteen gips om mijn pols moet, of dat ze eerst de röntgenfoto van volgende week willen afwachten.

Het wordt gelukkig geen gips, want dat vind ik echt heel stom, maar een brace. Tien dagen omhouden tot aan de röntgenfoto, daarna hoor ik meer. Verder moet ik rust houden, word me aangeraden om even niet te gaan werken zodat ik tot rust kan komen en vooral mag ik mijn pols niet belasten, want als er een scheurtje of breuk in zit, wil ik niet dat die erger wordt.

Ik heb het vermoeden dat ik een kwartier later al geholpen werd, door mijn huilbui bij de verpleeger van de SEH. Misschien heeft hij verpleger medelijden gekregen en heeft hij me vooraan in de wachtrij gezet. Ik kan je wel vertellen dat ik giftig werd aangekeken door een aantal mensen dat er vast al een stuk langer zat dan ik. 

Oudjaarsavond was verder fantastisch. 
Het was een mooie avond om te reflecteren op het afgelopen jaar, om te kijken naar mijn groei, en om na te denken over dingen. 

Ik heb rustig gegeten en daarna een stukje serie gekeken. 
Daarna dronk ik ceremoniële cacao, maakte ik mijn altaar voor 2026 in orde en ging ik op de bank zitten lezen in een tijdschrift, de Happinez familie- en harteditie.
Rond half negen was het tijd om even een spel te spelen met mijn ouders, het werd Dixit. Super leuk, want door de kaarten en de fantasie kan je een ander meenemen naar jouw wereld.

Daarop heb ik nog een uurtje geslapen en toen was het tijd om 2026 te verwelkomen, met bubbelwater en sterretjes die we in de tuin hebben afgestoken! 
Normaal gaan we niet echt naar buiten als er vuurwerk wordt afgestoken, maar dit was voor het eerst in tijden dat we met z'n drietjes buiten stonden te kijken naar het vuurwerk.

Het was de fijnste oudjaarsavond sinds... ik me kan herinneren!  

En met die avond maakte ik me helemaal klaar voor het nieuwe jaar. 
Ik schreef en schreef en schreef in mijn dagboek, stuurde mijn vriendinnen intenties voor het nieuwe jaar, en ik bedankte een aantal lieve mensen voor wie ze zijn.  

Ik hoop dat jullie ook een fijne oudjaarsavond gehad hebben.

Liefs,

Lotte