Deel vijf van mijn kwetsbare serie: de glow up waarvan ik wist dat ze komen ging.
Vijf is mijn favoriete getal.
Toen ik vijf kilo was afgevallen (in september, na mijn start op 11 augustus), wilde ik dan ook graag wat voor mezelf doen en een nepleren jasje kopen.
Zoals je hebt kunnen lezen, is dat niet gelukt. Ik bedacht heel stiekem een ander doel, dat ik vanmorgen gehaald heb.
De laatste paar weken is het afvallen wat gestagneerd omdat ik per ongeluk glucose binnen kreeg en een verkeerde limonade dronk, die wél koolhydraat vrij was, maar sucralose bevatte, een niet al te beste vorm van zoetstof als je keto doet.
Dus ik stopte anderhalve week geleden met de limonade (dat was even wennen) en nadat mijn menstruatie voorbij was, moest ik even geduld hebben. Vanmorgen was dan dat moment dat de weegschaal eindelijk weer als mijn vriend voelde, en me vertelde dat ik wel degelijk weer wat ben afgevallen, iets wat ik in de spiegel al leek te zien: -8,1 kilo.
En met die 8 kilo waar ik zo lang op gewacht heb, mocht ik ook mijn eerste echte beloning opstrijken, en wát voor beloning.
Ik beloonde mezelf met een betaalde app die me gaat helpen met mijn keto menu's samen stellen, omdat ik daar moeite mee heb, wat toch al snel resulteert in vaak het zelfde eten per week. En dat wil niemand, laten we eerlijk zijn.
Dus gewapend met een nieuwe app en nieuwe moed, ging ik de nieuwe week in, maar ik wilde meer.
Na twee dagen ging ik winkelen, want ik hou van winkelen, maar ook merkte ik dat mijn ondergoed wat te los begon te zitten. En kom, niemand wil een bh die los rond haar lichaam hangt.
Dus gewapend met een Fashioncheque die ik gekregen heb van iemand wiens telefoon ik gevonden (en terug opgestuurd) heb, ging ik op pad met mijn moeder.
Ik had van tevoren mezelf één belofte gedaan: als ik het écht wil, mag het.
We begonnen onze dag in een winkeltje waar ze allerlei kruiden verkochten. Mijn moeder kocht er wat salie en andere kruiden.
Daarna gingen we naar de meest beruchte winkel van heel de wereld: de Primark. Hoe je dit uitspreekt, weten maar weinig mensen, maar ik ben er één van: Priemark. Dus niet PRAIMARK(T) zoals vooral veel jonge meiden denken. De Primark is namelijk een bedrijf dat uit een van de Noorse landen komt. Daar is de ai-klank niet zo bekend, maar de I zoals wij hem kennen wel. Zodoende: priemark.
Bij de Primark kocht ik vier paar sokken, allemaal van mijn favoriete Halloween-film: the Nightmare before Christmas.
Mijn moeder kocht ook een paar warme sokken en een warme legging.
Daarna gingen we naar de Sostrene Grene, nog zo'n heerlijke tongbreker (spreek het uit zoals je het ziet staan!).
Daar kocht ik geurstokjes en een prachtig licht turquoise lint voor in mijn haar.
Toen was het pauze-tijd. Dat doen we meestal nadat we bij twee à drie winkels zijn geweest.
We streken neer bij een Bagels & Beans en we genoten van een goed gesprek en een kop thee. Mijn moeder had tijm-sinaasappel-honingthee en ik genoot van een verse muntthee zonder iets er in.
Na de thee kwam het serieuze deel: tijd voor kleding.
We gingen de C&A in, want hier heb ik zo'n drie weken geleden een broek gekocht die werkelijk heerlijk zit en veel stretch heeft.
Ik vond een broek die bijna hetzelfde model was in dezelfde maat en ik trok hem aan. En... Hij was te groot? Hij voelde te groot en leek gewoon een stuk minder mooi te zitten. Vol verbijstering vroeg ik mijn moeder om een maat kleiner te pakken, en warempel: deze paste! Na een paar tellen even stil te zijn van blijheid, besefte ik dat ik dus in een paar weken tijd wéér een broekmaat afgevallen ben.
Mijn benen zijn al jaren een punt van onzekerheid. Tel cellulitis daarbij op en een broekmaat die meestal dus rond de 46-48 ligt omdat skinny jeans - sorry - gewoon kut zijn, en voila: onzekerheid.
Dat deze broek dus paste maakte dat ik bijna een vreugdedansje deed. Ik zag mijn eigen kaak openvallen en nou, het was feest.
Bij de broek kocht ik ook nog twee armbanden en een paar oorbellen en toen ik ook nog extra korting bij de kassa kreeg, was het al helemaal fijn en voelde het alsof het meant-to-be was.
Na mijn "shopping spree", gingen we als laatste nog even de Hunkemöller in.
Daar kwam ik er tot mijn grote blijdschap achter dat zowel mijn buste als mijn omvang beide een maat verkleind waren!
Niet dat ik zwaar beladen ben daar, maar meestal heb ik één soort BH die mooi bij me staat bij de Hunkemöller. en nu lag voor mijn gevoel de hele BH-wereld voor me open. Ik koos een mooie witte BH met kant en een stoere maar toch sexy donkergroene BH.
Het is één ding om het getal op de weegschaal bijna elke dag wat minder hoog te zien worden, maar het is een ander ding als je kleding tegen je begint te roepen: IK PAS NIET MEER GOED OM JOUW LICHAAM.
Het is heerlijk om dan tegen jezelf te kunnen en mogen zeggen 'ik verdien dit'. Of zoals ik graag denk 'worth it'.
Ik heb namelijk een tattoo waarop staat 'I am enough'. En deze tattoo wordt heel vaak verkeerd uitgelegd door mensen, die denken dan dat ik onzeker ben. Maar deze tattoo staat voor 'Ik ben het enige wat ik nodig heb om de verandering te zijn die ik wil zien'.
En dat gun ik jou ook. Dus hoe het er voor jou ook uit ziet, wat je daar ook als herinnering voor nodig hebt: wees de verandering die je wil zien.
Liefs,
Lotte
Reactie plaatsen
Reacties