"Wanneer het einde en het begin elkaar kruisen", dat klinkt heel raar denk ik, toch?
Vooral omdat de meeste mensen deze zin misschien te snel lezen, en denken dat het begin en het einde elkaar ontmoeten.
Maar nee, het is niet zoals je misschien denkt. Het is andersom. En in deze serie zal ik je meenemen en zal je mijn gedachtegang beter snappen.
Dit misschien wat lange verhaal gaat over de laatste week van 2025 en de eerste week van 2026, het eind van een cyclus en het overduidelijke begin van een nieuwe cyclus.
Ik neem je even mee in mijn wereld.
Deel I: 2025- zondag 28 december, Goes.
H&M
Ik ben een paar dagen in Zeeland. 's Middags rond kwart over vier loop ik met mijn moeder de H&M in Goes in, waar ik al jaren niet in geweest ben om voor mezelf te shoppen (en dan doel ik op de H&M, niet per se op het filiaal in Goes).
Er is sale, veel sale. Ik zie een broek hangen die helemaal in mijn straatje valt.
Spijkerbroeken vind ik niks, die zal je me niet zo vaak zien dragen. Ze zitten niet lekker en ik vind ze gewoon niet zo mooi staan. Daarnaast was er een tijd dat bijna elke vrouw alleen maar spijkerbroeken droeg, waardoor het haast een uniform leek.
Dit was dus geen spijkerbroek, zoals je misschien wel geraden hebt. Deze broek was alles waar ik blij van werd, behalve de maat..
Ik kon kiezen uit maat 46, waarvan ik zeker wist dat dat intussen te groot was, en maat 40, waarvan ik zeker wist dat het te klein was. Want maat 40 zonder stretch, dat had ik voor het laatst toen ik een jaar of 20 was. (Hips & bips don't lie!)
Toch wilde ik het proberen, dus de donkerbruine ruitjesbroek met flared pijpen gingen mee de paskamer in.
Ik vond er ook een blauw-wit gestreept t-shirt met daarop 'le Marais' (een wijk in Parijs) en iets over 'joy de vivre', een legergroen truitje dat bij Emily in Paris niet zou misstaan, een legergroen t-shirt dat je moet aantrekken (aansnoeren*) met een strik, en een soort blouse met een tuttig kraagje en blauw-witte strepen. Geweldig.
In de paskamer begon ik maar meteen met het onvermijdelijke- de broek.
En die paste. Ik wist niet wat me overkwam, hij paste me! Maat 40, zonder stretch! En hij stond nog leuk ook. Mijn buikje was er een beetje zichtbaar in, maar op een mooie manier. Ik heb een erg mooie buik tegenwoordig, waar ik erg trots op ben. Klein, vrouwelijk en ze beschermt mijn organen en baarmoeder, dus ze mag er zeker zijn.
Ook vond ik op de accessoires-afdeling een witte strik voor in mijn haar, pareloorbellen en een lelijke visketting die zo fout is, dat ik hem hartstikke leuk vind en dat het nu al één van mijn favoriete kettingen is.
Na de H&M gaan we naar huis, het is even goed geweest voor vandaag, want het was een flink drukke dag. Het winkelen was een fijne uitlaatklep en daarmee ook een must.
's Avonds eten mijn moeder en ik een gezond rijstgerecht, kijken we naar een film en gaan we vroeg naar bed.
Als ik 's avonds voor het slapen gaan in mijn grote rieten mand kijk, die ik in de zomer (en blijkbaar ook in de winter) graag als boodschappenmand en reistas gebruik, zie ik alle kleding liggen.
Ik kan alleen maar denken dat ik aan het veranderen ben, dat mijn kledingstijl weer veranderd en dat het liefdesvlammetje voor kleding, niet per se mode, weer heel erg aangewakkerd wordt. En, dat betekent voor mij zo veel meer dan 'kleding aantrekken' of ' er goed uit zien'. Het laat ook zien dat ik weer de Lot van een paar jaar geleden aan het worden ben, die zelfverzekerd is en die durft te zeggen waar het op staat. Daar ben ik blij om, en trots op.
Ik besef dat 2025 nu snel ten einde komt en dat hiermee ook het eind en daarmee het begin van een cyclus zal volgen.
Liefs,
Lotte
Reactie plaatsen
Reacties