Het is eind februari en ik heb vakantie.
Ik ben in een Landal Greenparks met mijn ouders en broer, en ik ben enorm aan het genieten. Normaal zijn we hier in de herfst, maar afgelopen januari stelde mijn broer ineens voor om nog een keer naar dit parkje te gaan, maar dan richting het voorjaar.
En zo kwam het dat ik vanmorgen om zeven uur 's ochtends op een kleine, door mensen aangelegde, uitkijkheuvel stond met mijn moeder. In onze handen hadden we een kopje ceremoniele cacao en met onze winterjas aan en een sjaal om onze nek, waren we gewapend tegen de kou (die uitbleef, het is heerlijk zacht vandaag).
Zo stonden we op de heuvel te kijken naar de opkomende zon. De zon zelf liet op zich wachten, maar wel zagen we de lucht steeds warmer van kleur worden. Het begon met zachtblauw, toen kwamen de roze wolken en we eindigden met een prachtige roze-oranje zonsopgang met wat lila tonen.
We besloten om een stukje te wandelen en we liepen het hondenbosje in: een bosje waar een hondenbibliotheek staat met daarin wat dikke takken en wat tennisballen, en ook was er een hondendouche waar je je hond kon afspoelen als deze een beetje vies geworden is.
Aan de takken van de bomen hingen druppels van de regen die de aarde 's nachts nat gemaakt heeft.
Het voelde als een prachtig contrast: een ongewoon warme ochtend voor de maand waar we in leven, waarbij de vogels volop aan het fluiten waren, met wat zachtroze knoppen aan de bomen, en tegelijk hingen er aan dezelfde takken ook nog verschrompelde besjes van afgelopen zomer. Op de grond zagen we kleine paarse bloemetjes die hun kopje al volop lieten zien, en een stukje verderop waren madeliefjes die hun blaadjes nog even dicht hielden om hun hart te beschermen tegen de regen van afgelopen nacht.
We hoorden de roep van een roofvogel en we gingen op onderzoek. Met elke stap die we zetten, kwamen we een stukje dichterbij de vogel in kwestie, tot we in het pad waar de vogel zat stil stonden. We keken omhoog naar een boom, en daar zat tot onze verbazing geen grote buizerd, zoals verwacht, maar een Vlaamse Gaai! Dat zijn natuurlijk ook roofvogels: ze eten ook kleine vogeltjes en ze zijn prachtig, maar het was niet de vogel die we hadden verwacht.
Toen we bij het water aankwamen, zag je de weerspiegeling van de bomen in het water. De skeletten van de boomtoppen leken wel zachtroze door de prachtig gekleurde lucht die er achter opkwam.
We keken en we genoten. Tijdens onze route raapten we ook wat plastic op, wat is het toch zonde dat de mens wel hondenpoep kan opruimen in een zakje, maar vervolgens dat zakje niet even in een prullenbak kan gooien. Je zou zeggen dat dat een kleine moeite is.
Toen we terug kwamen van onze wandeling, strooiden we pinda's en meelwormen uit op de tafel voor ons huisje, zodat we de hele dag vanaf de bank naar de vogels kunnen kijken.
Ik schrijf dit terwijl ik uitzicht heb op de tafel en ik zie zo veel mooie vogels. Verschillende Vlaamse Gaaien heb ik al gezien, een roodborstje dat hoog op haar pootjes staat, verscheidene pimpelmeesjes, koolmeesjes en zojuist heb ik ook een lijster gezien.
De laatste keer dat we in dit park waren, hebben we een zeldzame goudvink gespot (met een knalroze borst!) en een groenling, een klein, felgroen vogeltje. Meestal zien we ook eekhoorntjes als we hier in november zijn, maar ik verwacht ze dit keer niet te zien omdat er voldoende voedsel op andere plekken voor ze is nu de wereld aan het ontdooien is.
Langzaam merken we dat de wereld wakker wordt, de zon is op en mijn vader komt ook al tevoorschijn, gewassen en wel.
En dan gaan we over op de orde van de dag: sinds ik klein ben en lopen kan, gaan mijn vader en ik al broodjes halen bij het parkwinkeltje. En ook dit keer is er geen uitzondering: rond acht uur gaan we aan de wandel.
Ik ben nog geen twee uur wakker en ik heb er al twee wandelingen op zitten.
Wat is de wereld toch heerlijk!
Kun jij ook zo genieten van wandelen?
Liefs, Lotte
Reactie plaatsen
Reacties