De glow up waarvan ik wist dat ze komen ging... Wat een titel, hé?
Zoals je misschien weet, maar misschien ook niet, ben ik al een jaar bezig met een glow up.
Dat is vooral een innerlijke glow up, want dat is voor mij de definitie van een glow up.
In mijn opleiding tot life coach is dat ook wat ik heb geleerd, alles begint van binnen.
In mijn opleiding als personal shopper, heb ik dat ook geleerd! Je goed voelen begint van binnen en dat mag je uitstralen naar buiten.
Vandaag wil ik daarom aandacht besteden aan mijn uiterlijke glow up, iets waar ik al een jaar mee in mijn hoofd zit, en waar ik sinds augustus actief mee bezig ben.
Laten we even beginnen met een heel duidelijke statement:
Ik citeer hiervoor een ontzettend sterk lied van de K3-originals, of K3, zoals ik ze liever gewoon noem.
Dit nummer heet 'Iedereen is anders' en is één van de eerste liedjes die ze hebben uitgebracht.
Het komt er op neer dat iedereen goed is zoals zij, hen of hij is.
Karen zingt dat ze graag doet wat ze doet en dat ze de schoonheid diep onder je huid ziet. Kathleen zingt dat ze soms wat te veel praat én dat ze van roze houdt, en Kristel zingt dat ze niet van praatjes houdt.
Hey, dat is interessant. Dit zijn dingen waar ik mezelf helemaal in kan vinden.
Zo zie je dat iedereen anders is, maar ook overeenkomsten heeft.
Ik focus nu dan vooral even op het stukje 'iedereen is anders'. En dat hebben we nodig in deze wereld.
Maar, wat als je jezelf anders begint te voelen dan jezelf? Wat als je je niet meer goed voelt, terwijl je dat wel altijd gedaan hebt?
Ga alsjeblieft eerst bij jezelf te rade, waarom je je zo voelt. Is het iets wat jij vindt, of is het iets waarvan je denkt dat een ander het vindt? Is het iets wat je wil veranderen, of iets waarvan je denkt dat je het moet veranderen. Praat er over, met anderen, schrijf het van je af, ga naar een deskundige en doe daar je verhaal en ontleed je gevoel.
Mijn verhaal, deel I.
89.9 kilo, dat woog ik. Een vrouw in haar dertiger jaren, die 169 cm lang is.
Dat is te veel, hoe je het wendt of keert. De BMI-meter van Vitakruid vertelde me dat ik een BMI van 31.5 had.
Hun verhaal: "je hebt een BMI boven de 30. Dat betekent dat je ernstig overgewicht (obesitas) hebt."
Maar als ik in de spiegel keek, zag ik dat niet meteen terug.
Bij obesitas denk je aan dikke mensen die als een pinguin over straat moeten lopen.
Wel zag ik, elke keer, een uitpuilende opgeblazen buik, en een onderkin, en een opgeblazen gezicht. Ik begon negatief over mezelf te denken en ik hield overal waar ik kwam, mijn buik in, zodat ik niet zwanger leek. En dat maakte me ontzettend onzeker.
Wat érg! Zeker als ik nu daar aan terug denk en foto's van mezelf zag. Je kon zien dat ik niet goed in mijn vel zat, door mijn gewicht. Je kon zien dat ik onzeker was, en dat ik geen leuke kleding meer aan wilde doen en dat ik niet meer zo erg wilde opvallen, terwijl ik er normaal van houd om met mijn outfits en uiterlijk in het teken van de belangstelling te staan.
Zelfs, en dit vind ik echt erg om te benoemen, dacht ik dat andere mensen over me dachten als 'dat dikkertje', een woord dat ik zelf voor niemand anders ooit zou gebruiken. Waarom dan wel voor mezelf?
Mijn eerdere pogingen om af te vallen stagneerden elke keer. Ik heb een ziekte, waar de meeste mensen juist door afvallen. Echter zijn er uitzonderingen, waar ik er één van ben. Waar je vooral slanke of zelfs dunne mensen ziet, kom ik juist snel aan. Een uitzondering op de regel, ik ben één van de drie procent mensen bij wie dit gebeurt.
Ik kan lang niet alles eten, en als ik dan een vervanger eet voor een product, zit daar (of je het nu wil of niet) veel vet in, veel suiker en veel zout. Dat is niet erg gezond en helpt zeker niet in het aankomen/afvallen-plaatje.
Op 10 augustus lag ik 's avonds in bed stilletjes onderzoek te doen. Ik was er klaar mee, telkens die opgeblazen uitpuilende buik, weinig energie en geen blijheid meer als ik in de spiegel keek.
Tijd om te veranderen, en nu echt.
Maar afvallen is iets gevaarlijks. Je kunt er in doorslaan, je kunt er zelfs ziektes door ontwikkelen die je dood kunnen betekenen.
Ik kwam vrijwel meteen uit bij gezond eten, dat moest een lifestyle worden.
Op Pinterest toetste ik in 'afvallen' en ik zag overal het woord 'keto' verschijnen.
Dus ik ging op onderzoek uit, wat is keto?
De volgende dag zat ik achter mijn laptop en schreef ik een keto-voedingsplan uit voor de eerste week.
Dit stond vooral vol met avocado, ei en komkommer, moet ik bekennen.
Na de eerste dag was ik 800 gram afgevallen.
Na de tweede dag kwam ik thuis van werk en was ik moe, hongerig en chagrijnig.
Ik wilde eigenlijk maar één ding, en dat was een échte vette hap zoals je ze van de snackbar kent, dus dat deed ik ook.
"Wat is het ergste dat er kan gebeuren, ik ben toch net begonnen", dacht ik nog.
Een uur nadat ik twee kroketten, friet, mayonaise, mosterd en satésaus (een culinair hoogstandje) in mijn buik had zitten, merkte ik iets op aan mijn lijf. Twee dagen had ik heel puur en heel keto gegeten, en ik was al minder opgeblazen.
Maar na die "maaltijd", blies ik gigantisch op, kreeg ik last van mijn buik en kreeg ik een heel vol gevoel, waardoor ik het gevoel had dat ik amper nog fatsoenlijk kon bewegen.
De volgende dag was de weegschaal onverbiddelijk hard: 90.1 kilo.
En toen ging de knop definitief om: keto was het voor mij, alleen ik moest het wat anders gaan aanpakken.
Ik ging online zoeken naar wat voor mij de juiste waardes waren, en er was een website die me eigenlijk garandeerde dat ik voor 11 oktober 6 kilo kon afvallen. WAT? Dat is 6 kilo in twee maanden, dat vind ik best veel en dat leek me onhaalbaar.
Maar niet meer dat opgeblazen gevoel hebben, dat was me alles waard.
Ik kocht drie boeken over keto, ik begon me meer te verdiepen en na een week merkte ik de volgende dingen al:
Ik was een kilo afgevallen.
Ik voelde me beter in mijn vel
Ik had meer energie omdat ik gezonder at
Ik had geen zin meer om 's avonds na het avondeten te snoepen
Ik had uberhaupt geen zin meer om te snoepen
Na één week en één kilo.
Ik geloof heilig dat ik die tweede keto dag nodig had, met friet, kroketjes en sauzen, om te beseffen dat ik iets moest veranderen.
Al een hele tijd merkte ik dat ik van de verkeerde dingen opgeblazen werd, een soort zeurderig buikgevoel kreeg en dat ik geen vol gevoel had na het eten van mijn vervangende, glutenvrije brood.
En na één week met keto, had ik dat niet ervaren.
Dit was hét kantelpunt voor mij.
Dit was deel I van mijn serie over 'de glow up waarvan ik wist dat ze komen ging' , de rest vind je snel op mijn blog terug.
Liefs,
Lotte
Disclaimer: ik raad niemand aan om keto te gaan eten, ik vertel in deze blog puur mijn eigen verhaal.
Afvallen deed ik omdat dat voor mijn gezondheid nodig was. Niet alleen mijn mentale gezondheid, maar ook mijn lichamelijke gezondheid had dit nodig. Overleg altijd eerst met een arts, psycholoog of gecertificeerd hulpverlener voordat je ergens aan begint.
Reactie plaatsen
Reacties