de glow up waarvan ik wist dat ze komen ging, deel II

Als je deel I van mijn serie 'de glow up waarvan ik wist dat ze komen ging', nog niet gelezen hebt, adviseer ik je eerst om die te lezen. 

De glow up waarvan ik wist dat ze komen ging, deel II: babystapjes. 

Het is 19 oktober en vanmorgen had ik waarschijnlijk de meest fijne ochtend die ik in tijden gehad heb.
Ik besloot namelijk om mijn telefoon uit te zetten en ik nestelde mezelf op de bank in mijn badjas, met een dampende pot thee naast me met daar een liter in. Ik deed alle kaarsen in huis aan, liet een warm, hygge licht branden in de lamp en ik pakte de Cosmopolitan. Die lees ik graag, zoals ze zelf zouden zeggen, is dat mijn guilty pleasure.
Deze editie was het grote beauty-issue, en met mijn achtergrond als personal shopper, lees ik die heel graag.

Dit deel van de Cosmo zette me aan het denken. Ik wilde mijn verhaal delen, omdat schoonheid van binnen zit en zich naar buiten laat stralen. Gelukkig ging een deel van de Cosmopolitan daar ook over, er stonden retraites in en behandelingen om tot rust te komen.

Interessant! 

Maar vanmorgen had ik dat niet nodig. Eerder was ik al naar de badkamer gegaan en deed ik mijn eigen uitgebreide verzorgingsroutine.
Eerst een salicylzuur-gezichtswash van Q&A, gevolgd door de reinigingsgel van Weleda met Witch Hazel er in. Daarna nog een derde reiniger met vitamine B, en tot slot een dagcrème van Weleda voor de ouder wordende huid. Ik ben 32, dus dat is aan de orde. 

Ik dacht na over de babystapjes waar ik twee maanden geleden mee begonnen ben.
Het begon met het ketodieet. Ik viel per week de eerste maand ongeveer een kilo af. 
Na een maand was er zo'n 4,8 kilo af.  Ik begon me beter te voelen, en de eerste voorzichtige vragen of ik aan het afvallen was, kwamen binnen. Van een plompe 'ben je afgevallen? Je ziet er goed uit' tot de wat fijnere, subtielere 'het lijkt alsof je bent afgevallen, je gezicht lijkt weer wat op je gezicht van vroeger. Klopt dat?'. Ja, dat klopt.
Mensen die ik vaak zag, en mensen die ik minder vaak zag, zeiden allemaal het zelfde: 'je ziet het in je gezicht'.
En ik begon het zelf ook in mijn gezicht te zien: de onderkin verdween en mijn gezicht werd smaller en ik leek weer jonger dan dat ik ben.

Elke week maakte ik een foto van mijn lichaam om de verandering te zien. 
Als ik die foto van de eerste week nu vergelijk met de laatste foto, zie je een wereld van verschil.
Je ziet een beter houding, een buik die niet meer opgeblazen is, een nék en schildklier die niet meer opgeblazen zijn en zoals eerder benoemd: je zag het in mijn gezicht.

Daardoor zag je het ook in mijn schouders. Waar voorheen de bandjes van mijn BH licht in mijn schouder'vet' leken te duwen, was dat niet meer het geval. Ik stond (en sta) ineens weer heel veel voor de spiegel, gewoon om mezelf te bewonderen en toe te spreken dat ik RADIANT ben (stralend) en dat ik er goed uit zie. Dat deed ik daarvoor ook al, maar toen voelde het iets minder overtuigend dan dat het nu voelt. 

Na die eerste maand, begon ik vol goede moed aan de tweede maand, die vol obstakels bleek te zitten.
Ik werd ziek, een dikke week heb ik ziek thuis gezeten, waardoor het afvallen stagneerde, want bij een ketodieet moet je voldoende gezonde vetten eten op een dag. Ik at die niet, want ik at niet zo veel. Als ik niet zo veel eet, wil mijn lichaam niet afvallen, maar slaat het alles op als vet om later te gebruiken. 

Daarna pakte ik het afvallen weer op, om in mijn vakantie in oktober ineens subtiel weer op een plateau te zitten. 
Vervolgens kwam daar nog wat aankomen bij, en toen brak mijn klomp. Waarom gebeurt dit nu? 
Er bleek in mijn vegan boter glucose te zitten, een suikervariant die een no-go is in het keto-dieet.

Het enige waar ik me aan vast hield, want de weegschaal bleef bijna de hele maand oktober tot nu toe stagneren rond de 7 kilo, 
was mijn kleding. 

De spijkerbroek die ik niet graag droeg omdat hij niet lekker zat, bleek ineens af te zakken omdat hij te groot werd. 
Het strakke topje dat ik graag wilde dragen, paste ik ineens zonder dat ik zwanger leek en mijn favoriete blauwe zomertop, dat ik voor het laatst in april aanhad (met moeite, omdat het niet meer rond mijn lijf hing, maar aansloot), hing ineens weer om mijn lichaam zoals het dat eerder ook gedaan had.
Een deel van mijn ondergoed bleek te groot geworden en ook de BH die ik in begin augustus gekocht had, bleek qua omvang te groot geworden! 

Mijn kleding vertelde me wat de weegschaal even niet deed: ik was verminderd in mijn kledingmaat en ik moest winkelen.
Nouja, dat laatste vertelde mijn kleding me niet zozeer, maar mijn kledingkast vertelde me dit wel.

Nu mag herfst- en winterkleding wat oversized zijn en wat groter vallen, maar het hoeft niet.
Zeker als je je ineens weer goed voelt over je lichaam en je dat stiekem graag wil laten zien aan mensen, is het leuk als je ook wat nauwsluitende kledingstukken koopt.
Dus ik ging zo duurzaam mogelijk winkelen, namelijk bij een tweedehands winkeltje hier in de buurt.
Ik kocht een paar heel leuke dingen: een top in maat S, die ik vroeger ook geweldig gevonden zou hebben. Het is een top die de buik bloot laat. Koud voor in de herfst, maar met een body of topje er onder, kan het prima. Ik besloot hem meteen aan te doen naar een feestje dat ik later die week zou hebben (daarover ga je echt nog meer lezen later, want ik had daar sjans met een soort viking en dat deed, ondanks dat dit een oudere knar was, toch wel iets met mijn eigenwaarde).

Ook kocht ik een vest, een zalmroze top met lange mouwen, een roomwitte blouse met blauwe strepen en ik paste nog een fantastische blazer, die helaas te veel vlekjes had dus die ik niet mee naar huis nam.
Online kocht ik een spijkerbroek die super trendy is, een high waist spijkerbroek met knopen in plaats van een rits.
Ik had mezelf voorgenomen dat als ik vijf kilo zou afvallen, ik een nepleren jasje mocht kopen.

En daar hield ik me aan, tot ik in het pashokje stond met een fantastisch nepleren jasje.
Ik deed het aan en het voelde niet goed. Niet omdat de maat niet goed was, maar omdat ik naar mezelf keek en dacht 'hier ben ik nog niet'. En met hier bedoelde ik niet 'qua gewicht'. Ik bedoelde: mijn gevoel is hier nog niet.

Wat bedoel ik daar mee?
Dat lees je in deel III.

Liefs,

Lotte