de glow up waarvan ik wist dat ze komen ging, deel III , een verandering van mijn zelfbeeld

Lees eerst deel I en deel II van mijn serie 'de glow up waarvan ik wist dat ze komen ging'.

Deel III, een verandering van mijn zelfbeeld
"En daar hield ik me aan, tot ik in het pashokje stond met een fantastisch nepleren jasje.
Ik deed het aan en het voelde niet goed. Niet omdat de maat niet goed was, maar omdat ik naar mezelf keek en dacht 'hier ben ik nog niet'. En met hier bedoelde ik niet 'qua gewicht'. Ik bedoelde: mijn gevoel is hier nog niet."

Daar eindigde ik mijn vorige blog mee.
Zoals je hebt kunnen lezen, was ik al een beetje bezig met nieuwe kleding winkelen en beloofde ik mezelf dat als ik vijf kilo was afgevallen, ik een nepleren jasje mocht kopen.

Maar toen ik in de spiegel keek in dat pashokje, was het hem nog niet voor me.
Ik was er mentaal nog niet.

Nu, een maand verder, ben ik er mentaal wel.
Vorige maand, in september, had ik nog niet helemaal het gevoel 'KIJK NAAR ME, IK BEN HET WAARD', omdat ik nog te nieuw was in het lichaam dat ik al een poos niet meer gekend had.

Terug in oktober ben ik ook weer terug in het lichaam dat ik voor het laatst drie oktobers geleden gekend heb.

Toen ik mijn partner leerde kennen, woog ik hetzelfde als wat ik nu weeg. Dat is een ontzettend prettig gevoel.

Terug naar dat jasje- ik kocht het dus niet.
Nog te veel moest ik wennen aan die vijf kilo die ik afgevallen was. 
In plaats daarvan veranderde ik mijn profielfoto op een communicatie-kanaal.
Daar kwamen onverwachte reacties op. 'Wauw, ben je afgevallen? Wat zie je er goed uit' en 'Wat heb je toch een mooi lijf' (een beetje ongepast, maar natuurlijk wel leuk om te lezen).

Ik besloot om mezelf de tijd te geven om te wennen aan het lichaam zoals ik dat nu heb, en ik besloot om mezelf te verwennen met elke dag in de spiegel kijken, veel foto's van mezelf maken en lekker naar de kapper gaan. 
Ik ben het waard, werd mijn nieuwe slogan, en dat is het nog steeds.

Hoe is de glow up verder gegaan?
Je hebt al gelezen dat ik dus even gestagneerd ben op de 7 kilo, wat oké is.
Ik heb een dagboek van mijn moeder gekregen waar ik veel in schrijf over mijn afval-avontuur. 
Hierin schrijf ik ook meerdere keren dat het oké is om niet te snel te gaan. Te snel is niet per se duurzaam! 

Wel heb ik in mijn vakantie in oktober besloten dat ik er beter bij mag gaan lopen.
Dat hield dus in: naar de kapper gaan om mijn witte haren te laten verven, en.. winkelen.

En met één broek, veranderde mijn hele zelfbeeld.
Ik zag hem liggen, een gewone zwarte spijkerbroek met een high waist en rechte pijpen. 
De advertentie er bij vertelde me dat hij 'net zo lekker zit als een joggingbroek'. HA, wedden van niet, dacht ik nog.

Toch trok ik hem aan, want ik wilde weten of ik een maat kleiner dan normaal zou kunnen proberen.
De broek paste. In één keer, zonder op en neer te springen om hem aan te krijgen.
Iets wat me met een skinny jeans nog nooit gelukt was.

Ik keek in de spiegel en BAM, daar was ik. De oude Lotte terug, in haar volle glorie.
Die broek dééd iets met me, met mij als persoon, met mijn persoonlijkheid, met mijn uitstraling...
Ik was terug!

Ondanks dat de broek niet in mijn budget gepland stond, want ik had namelijk besloten dat ik niks wilde kopen, kocht ik hem.
Dit was liefde op het eerste gezicht, iets wat ik nog nooit met een broek heb gehad.
De hoge taille van de broek, de stretch, de vriendelijke stof.. Dit zou mijn partner in crime worden voor een hele hoop uitstapjes.
En met die broek kwam ik dus terug in wie ik een paar jaar geleden was. De vrolijke, sprankelende 'hier-ben-ik-'persoonlijkheid. 
De oude afzakkende spijkerbroek werd verbannen naar de doos 'kluskleding', die bij mijn partner staat. 

En met het kopen van die broek, werd een nieuwe soort zelfliefde in mezelf aangewakkerd.
Het soort dat zegt 'trek wat leuks aan vandaag!' in plaats van 'we willen comfortabel zijn vandaag'. 

En dat is wat je nodig hebt.
Fast forward naar deze week: ik gaf mezelf een nieuwe jas cadeau. Nog steeds niet dat nepleren jasje (dat bewaar ik voor de tien kilo), en ook gaf ik mezelf een paar nieuwe kledingstukken cadeau in de Zalando sale.
Je kunt zeggen wat je wil, maar soms mag je jezelf wat nieuws gunnen. Ik zal er waarschijnlijk gauw uitgroeien, op een positieve manier, dus dan zal ik de kledingstukken doneren aan het goede doel of aan de tweedehands winkel, zodat iemand anders er weer blij van kan worden, of wie weet organiseer ik wel een ruilfeestje met vriendinnen. We gaan het zien! 

Liefs,
Lotte.