het geluid van de stilte

Toen ik gisteren aan het werk was, ging mijn telefoon kapot. 
Van het ene op het andere moment, zou er voor veel mensen reden tot paniek geweest zijn: 
Je kunt niemand meer bereiken, niemand kan jou meer bereiken, en dan komt de rest van het besef: internetbankieren, je DigiD, of een authenticatorapp die je nodig hebt om een beveiligde werkomgeving in te gaan? Ai.  

Bij mij kwam er interessant genoeg een soort vrede, ik stopte mijn telefoon in mijn tas weg en ik ging verder met werk, zonder nog maar één moment aan die kapotte telefoon te denken. 
Na het werk, ging ik nog even boodschappen tegen. Ik hoorde een bekend fluitje en ik liep mijn vader tegen het lijf, die ook even boodschappen ging doen.   

Na het boodschappen doen fietsten we samen naar huis en probeerde ik die telefoon nog eens aan te doen, waar geen reactie op kwam.

Nu heb ik gelukkig standaard nog een andere telefoon in huis, waar mijn beste vrienden en alleen mijn gezin me op kunnen bereiken. Dat telefoonnummer is onbekend voor de rest van de wereld en voor de rest van mijn contacten, en dat vind ik prima.

Waar ik me gek genoeg het meeste zorgen over maakte, was dat ik geen muziek meer kon luisteren.
Een paar weken geleden luisterde ik bijna geen muziek. Ik genoot van de stilte, en ik wilde juist meer tot rust en meer tot mezelf komen zonder afleiding van de muziek, want ik besefte me toen ik op kamp was in een bos, dat juist het geluid heel erg afleidt en dat muziek niet altijd is wat ik nodig heb.
Het was daar in dat bos dat ik besefte dat stilte precies is, wat ik vaker nodig heb.

Maar nu de winter in aantocht is, geniet ik juist ook wel weer van de knusheid die in bepaalde dingen zit: 

Muziek luisteren via Spotify

Boeken lezen, heel veel boeken

Luisterboek luisteren

Punch Needlen (heerlijke hobby, dit kan ik iedereen aanraden)

Knusheid is goed, zolang het je maar wel toch alsnog een beetje in contact met jezelf brengt.
Voor mij brengen boeken en punch needlen mezelf weer in contact met mezelf.

Maar wat blijkbaar het allermeeste voor mij doet als mens, is toch wel de stilte.
Ik kon dagenlang niet genieten van de stilte, maar vandaag heeft mijn genieten van de stilte zich weer meester gemaakt van mezelf.
Toen de airfryer waar ik een bagel in had gedaan stil werd, toen de wasmachine klaar was met centrifugeren, en toen de vuilnisbakken geleegd waren, viel er een prachtige serene stilte over me heen. 
Daar ben ik dankbaar voor, want met die stilte kwam er ook weer wat meer rust.

Rust om weer te mediteren, om een voetenbad te nemen, rust om eens na te denken en een pas op de plaat te doen voordat ik weer impulsief iets wil gaan doen of ondernemen. 
Rust om even weer in mijn eigen kern te zijn.

Voor mij is rust het ultieme geluid van de stilte.

Wat doe jij om rust te nemen?