de kracht van een vrouw

De kracht van een vrouw (die weet wat ze wil).

Toen ik in 2025 stopte met werken bij mijn vaste baan op een kantoor, met 7 geweldige collega's, had ik niet kunnen dromen dat mijn leven er een jaar later zou uit zou zien als ik blijkbaar gemanifesteerd had. 

Hoe zit dat dan?

Zoals je hebt kunnen lezen op mijn website, ben ik vorig jaar door alle stress van het kantoorwerk overspannen geworden.
Werken in de setting, hoe leuk de mensen ook waren, lukte me niet meer. Als kers op de taart kreeg ik vier dagen voor mijn AVD-examen (praktijkexamen II van de motor) een fietsongeluk waarbij ik hard onderuit ging. Het litteken en stukje dood weefsel sieren nog steeds mijn knie, en er zit nog steeds geen gevoel in dat stukje huid.
Voor mij was dat een soort zure kers op een geschifte slagroomtaart.

Zeven dagen later liet ik weten dat ik het mentaal niet meer trok om in het bedrijf te werken.
Drie dagen later haalde ik mijn rijbewijs, liet ik uit pure spanning twee keer de motor vallen (arme instructeur) en ik slaagde.
Nog eens twee dagen later maakte ik mijn eerste ritje op mijn eigen motor, die tot op heden niet echt een goede naam heeft gekregen. De motor heette Spike, ik wilde haar Iris of Babette noemen, maar ik wil haar eigenlijk, nu mijn springspin is overleden, vernoemen naar haar: Ellie, het voelt ook alsof mijn motor daarop heeft zitten wachten.

Vorig jaar heb ik drie journals gekocht: een traveljournal, dat nog leeg is maar dat ik in 2026 voor mijn favoriete evenement ga gebruiken, een dagboek waar ik per 2025 alle fijne dingen van dat jaar in heb geschreven, met stickers, kleurtjes en ga zo maar door. En... Een bullet journal waar ik heel veel in geschreven, getekend en geschematiseerd heb voor 2025.

Ik pakte het journal er laatst bij, sinds ongeveer mei heb ik er niks meer in geschreven, en ik was benieuwd naar alle plannen en ideeën die ik eigenlijk gemaakt heb.

Daar zag ik het volgende staan:

- 15 kilo afvallen voor mijn gezondheid (nou, bijna, ik zit op 13,5 kilo)

- ik heb een baan waar ik geen stress van heb en waar ik elke dag met plezier naartoe ga (check, dat heb ik zéker)

- ik heb een fijn privé leven (oh zeker weten)

En eigenlijk nog veel meer, maar al die dingen die ik opgeschreven heb, waar ik zelfs later nog een moodboard voor gemaakt heb, waren allemaal dingen waar ik zo flink aan toe was, dat ik ze steeds voor me zag.
Dat stukje van het voor me zien, heeft er toe geleid dat het gebeurd is.

Ik geloof echt dat je ziel je ook een pad op leidt en ik weet zeker dat het mijn pad is om te werken aan de relatie met mezelf.
Ik heb met mijn ziel een goede relatie, maar mijn lichaam en ik hebben niet altijd de beste relatie gehad.

Allereerst komt dat doordat ik een ziekte heb waarbij een specifiek soort eten mijn enige medicijn is. Dat maakt het vertrouwen in mijn lichaam niet zo goed. Hoofdpijn heb ik altijd al gehad, vroeger kon ik eten wat ik wil zonder aan te komen, ik had op een gegeven moment twee keer per week migraine, heb in een ziekenhuis gelegen omdat mijn bloedsuikerspiegel 1,1 geweest is en ik heb op mijn 26e in een ambulance gelegen omdat er gedacht werd, op dat eerder benoemde festival, dat ik een hartaanval had.
Toen ik in november het verlossende antwoord kreeg van een dokter met wat er met mijn lichaam aan de hand was, gaf dat wat kopzorgen maar vooral heel veel rust. Ik moest mijn leven rigoreus omgooien, maar het was het waard want ik was minder vaak ziek, ik voelde me beter en ik bloeide weer op. 

Daardoor heb ik al heel lang een vertekende relatie met eten, geen eetstoornis, maar een verstoord eetpatroon. 
Door het keto-dieet heb ik eindelijk meer vastigheid in wat ik eet, wanneer ik eet en nouja, algemeen vertrouwen.
En ik denk dat dat iets is om heel trots op te zijn: vertrouwen in mijn lichaam, want dat is absoluut niet hetzelfde als vertrouwen in jezelf. En als je allebei hebt, lieve lezer, dan denk ik dat je de wereld aan kan!

Liefs,
Lotte